یک یک همه لاهوتیان، شکری به گردون می کنند
نازکدلان شوخ چشم نقبی به لیلا می زنند
از آسمان و از زمین، لطفی به مجنون می کنند
عشق و تمنای محال، شبها به خواب اندر خیال
یارب سویدای نهان، بینی که پرخون می کنند
دانی تو در میخانه ها، رمز رموز کیمیا؟
می را به راز جاودان، سبزی به گلگون می کنند
با یک نظر بر آسمان، این اختران سال دار
از خط و خال عاشقی، میلی به پرهون می کنند
روزی فرا آید بهار، تردید را سویی سپار
کز انگبین ناب او، جامی به مأمون می کنند
بهار ۱۳۸۹
كه يكي بار تعقل بر دوش
به سراپرده مقصود و مراد بشري سر سايد
ومن خسته و تنها و تكيده
بي فكر
به همان راه و مسير بدوي مي تازم
اگر اين بود عدالت ، جانا!
پس بر اين شعله-زغالان حماسي چه گذشت؟!
تفته آهن كف دست
بر اين نو آموز
چه كسي ره بنمود؟
چه كسي باز نمود
گره از رونق ناداني شان؟
دلم از ظلمت و از تاريكي
مثل يك موش بدون سوراخ
مثل ترس يك دزد
كه پي اش مي آيند
مي ترسد.
نه به یک وسوسه طفل چومن شیدایی،
که به عصیان زمین می گریم
که مرا سخت به تنگ آمده است از دیوار
وصدای نفس مست تورا می جویم.
من تورا می خواندم و خودم نیز نمی دانستم که به فریاد لبت می خندم.
نه "همان خنده تلخ،
که در آن ایامی ،که نبودی اینجا
-در قفس سرد و زمستانی این بیگانه-
می نوشتم آن را
روی سرمای زنگاری این پنجره ها
با دم گرم و تماشایی خود،
و به یک پرتوی خورشید که می تابیدی تو
لب خود را به لبان نگران عدمی سرد روان می کردم"،
که همین خنده مستانه قمری
که تو اش می رهانی زقفس با اکراه
وای چه لبخندی زد قمری در به در بی پروا.
آری اکنون قفسم بازشکست
و هوای آرزو که مرا حوا گشت، به سراغم آمد
دست در گردن من آویزان
نفس خسته من را به ترنم خو داد
اومرا تنگ به هم می افشرد و مرا راهنمای شیوه بودن بود.
برقکی چند به مهمانی دیدگان من می آید
او مرا می خواند
او مرا می داند
در همین بحبوحه نرمک مرحمتش بر سرم می بارد
با خود آرام ولی دل نگران می گویم
به کجا می بردم مهمانی؟؟
خوش نوایی آمد که به مهمانی صحرای خدا می آیی.
در تلاقی نگاه دریا با خشت خشت گلی دیواری
سربرآورد و به یک نجوایی که دلم را لرزاند
و چه خوش بوی خدا را می داد
فریاد برآورد و به یک جمله سپرد :
که در این دور سیاه، رنگ من صاف و سپید و تنهاست.
باید آخر چاره ای بگزینم یا زخود نفحه خوش عطر عطش برچینم
بارالها ! برهانم زقفس
که من آنجا که زمین بوی خدا را دارد
آرام آرام
پر از زحمت چند
ساخته ام کلبه عشقی کوچک
نستانش از من
من همه چشم امیدم آن جا ست.
ادیب
در اوان روز دیدار قطره ای خرج صفایت
روزگاری بس عجیب است،غمزه ای،حرفی،حدیثی
مهرمن نوشت ولیکن باقی هستی فدایت
ادیب
با وجود آن که رفتی در دلم جای کسی نیست
غرق خوناب زمستان دل به دریا خو نمی کرد
من پر از شوق حضورم ترسی از دلواپسی نیست
ادیب
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربده جویی بودیم
کس در این حلقه به غیر از من و دلبند نبود
یک گرفتار از آن جمله که هستند نبود
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
اینک او عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد ؟
وحشی بافقی